Psy wykorzystuje się w ratownictwie głównie ze względu na znakomity węch. Jeden pies potrafi bardzo dobrze i szybko zlokalizować cel czyli źródło zapachu zastępując przy tym pracę jaką musiało by wykonać około 30 osób.
W Polsce ten specyficzny rodzaj ratownictwa ma niedługą tradycję. Potrzeba rozwoju tego typu grup zrodziła się po wybuchu gazu w wieżowcu w Gdańsku Wrzeszczu w kwietniu 1995 roku, którego 3 kondygnacje zapadły się pod ziemię i wielu ludzi było uwięzionych pod gruzami.
Młode psy przechodzą odpowiednie szkolenie, trwające ok. 2 lat, mające na celu wykształcenie w nich zdolności odszukiwania zaginionych ludzi. Szczeniaki powoli zdobywają różnego rodzaju umiejętności, które będą potrzebne w ich dalszej pracy – np. chodzenie po niestabilnym podłożu, posłuszeństwo, zapoznają się z przeszkodami, jakie mogą napotkać podczas akcji poszukiwawczo-ratowniczej, uczą się jak zlokalizować i zaznaczyć.
Głównym elementem umożliwiającym rozpoznawanie są komórki skóry, kosmetyki których używamy, zapach odzieży, obuwia, a także pożywienia. Wszystkie te nawet mikroskopijnej wielkości elementy tworzą tzw. obraz indywidualnego zapachu łatwy do rozpoznania i zapamiętania przez psa. Dzięki czemu poruszając się od słabszego stężenia do mocniejszego, pracując górnym wiatrem, potrafi bardzo szybko znaleźć źródło zapachu i wskazać je przewodnikowi np. poprzez szczekanie, podjęcie zabawki.
Przewodnik psa natomiast opracowuje w czasie akcji system poruszania się po przeszukiwanym obszarze i czuwa nad sytuacją, ale musi zagwarantować psu swobodę działania.
Aby czworonóg mógł dobrze wykonywać powierzone mu zadania i robił to z pasją, nie powinien nigdy doznać żadnego przykrego zachowania ze strony człowieka. Pies ratownik musi kochać wszystkich ludzi.
Wsparcie graficzne zapewnia: Grzegorz Gilewicz
